ПЕРЕЛІК ДИСЦИПЛІН:
  • Адміністративне право
  • Арбітражний процес
  • Архітектура
  • Астрологія
  • Астрономія
  • Банківська справа
  • Безпека життєдіяльності
  • Біографії
  • Біологія
  • Біологія і хімія
  • Ботаніка та сільське гос-во
  • Бухгалтерський облік і аудит
  • Валютні відносини
  • Ветеринарія
  • Військова кафедра
  • Географія
  • Геодезія
  • Геологія
  • Етика
  • Держава і право
  • Цивільне право і процес
  • Діловодство
  • Гроші та кредит
  • Природничі науки
  • Журналістика
  • Екологія
  • Видавнича справа та поліграфія
  • Інвестиції
  • Іноземна мова
  • Інформатика
  • Інформатика, програмування
  • Історичні особистості
  • Історія
  • Історія техніки
  • Кибернетика
  • Комунікації і зв'язок
  • Комп'ютерні науки
  • Косметологія
  • Короткий зміст творів
  • Криміналістика
  • Кримінологія
  • Криптология
  • Кулінарія
  • Культура і мистецтво
  • Культурологія
  • Російська література
  • Література і російська мова
  • Логіка
  • Логістика
  • Маркетинг
  • Математика
  • Медицина, здоров'я
  • Медичні науки
  • Міжнародне публічне право
  • Міжнародне приватне право
  • Міжнародні відносини
  • Менеджмент
  • Металургія
  • Москвоведение
  • Мовознавство
  • Музика
  • Муніципальне право
  • Податки, оподаткування
  •  
    Бесплатные рефераты
     

     

     

     

     

     

         
     
    Православ'я
         

     

    Історія

    Духоўнае і культурнае жицце наших продкаў цесна звязана са старадаўнімівераваннямі і. культамі. Звесткі, сабраньія етнографамі, гісторикамі,фалькларистамі і іншимі даследчьікамі культури Беларусі, дазваляюць падшаром позніх хрьісціянскіх уяўленняў адшукаць решткі язьгчніцкагасветапогляду і магічна-абрадавай практикi Язичніцтва (адцаркоўнаславянскага "народи" - народи, чужаземци) - приняти ў багаслоўі іўмоўна ў гістаричнай літаратури термін, які абазначае старадаўнія вераванніі культ што існавалі та паширення т. зв. "вышэйшых" релігій --хрисціянства, ісламу і інш. Язичніцтва - надзвичай шматгранная іразгалінаваная релігія. Яна ўключае ў сябе розния ўяўленні, ідеалагічниянапластаванні різни гістаричньіх епох. Для далекага нашага продки маланкаазначала гнеў Перуна, набриньвалі коцікі на вярбе - багіня Вясна ўзялася засправу. Камяні пад сахой пасеяў чорт, у хаце гаспадарыў дамавік. Навокалчалавека дзейнічалі сіли, з якімі можна було жиць у згодзе, але якіх трэбабуло слухацца, захоўваць табу, каб НЕ парушаць згоду з навакольним світла.

    З приняццем хрисціянства Разумова, духоўны, релігійни стан грамадствазазнаў істотния зменьі. Хрисціянства було варожим язичніцтву, як наогулварожия релігійния сістеми, калі адни БАГІ і свято не могуць саступіцьМесце іншьім.
    У адрозненне ад Римскай імпериі, хрисціянства на Старажитную Русь прийшлоў гатовий виглядзе, з адшліфаванимі за дзевяць ста-годдзяў свайго існаванняформуламі, са Старим і Новьім Запаветамі, з літаратурай айцоў царкви,культамі Хрьіста і Багародзіцьі, са ста-раславянскай мова, принесенайпершимі місіянерамі з Візантиі. Пры ўсей складанасці станаўлення ранньогохрисціянства ў Римскай імпериі яно ўсе ж такі развівалася ў накірунку пеклонізоў та вярхоў, урадями, елітьі. У славянскім грамадстве хрисціянстваналаджвалася зверху - пекло еліти та народу, і гетая процілегласць релігійнихспадзя-ванняў стала істотнай.
    Хрисціянства Усходняй Римскай імперьіі (як i Заходняй) та паль-госцвярдження ў ролі дзяржаўнай релігіі мляво працяглую барацьбу зязичніцтвам, перамагло яго і замацавала сваю нялегкую перамогу тим, штозанесла ўсіх язьічніцкіх багоў у "д'ябальскія спіси". "Язьічніцкае" дляхрьісціянства було сінонімам "варварскага".
    Хрисціянства на Кіеўскую Русь прийшло з Візантиі. Перша царква булапабудавана ў Кіеве, відавочна, яшчэ ў IX ст. Сучаснша Візантьійскагаімператара Канстанціна Барвянароднага - руская княгіня Вольга - принялахрисціянства. А яе ўнук Уладзімір Святаславіч у 988 - 989 рр.. пачаўхришченне Русі. Неадкладна місіянери, аб'яднаяия з воінскімі аддзеламі,павялі христовьія паходьі на язичніцтва па ўсіх старажитних землях. Слідахза Кіевам примусова падпадала гіад абрад хришчення насельніцтва двох іншьіхважливих цэнтраў - Полацк і Ноўгарада. А праз нейкі термін - зусім не малі -
    "віра гречаская" стала "віра рускаа", палею, ніби природжанай,спрадвечнай. Але што азначае - "стала"? Сапраўды не сама сабой, нечарадзействам, не цудам, а з дапамогай бізуна і перніка. Такі зломсвядомасці, які патрабуе адмаў-лення пекло віри бацькоў і дзядоў, руйнаваннястарих духоўных каштоў-насцей, сам сабой адбивацца не можа. Заміна минулихміфаў новьімі суправаджалася знішченнем абаронцаў колишньої віри, гатовийадстойваць свае перакананні. Гета знішченне приняло форму дзяржаўнайпалітикі, було адной з паліцейскіх функцій велікакняжацкай владнає. Забараня -лася стара і нова ўводзілася абраднасць; падлягалі забиццю імени старихбожастваў, Месце паганскіх маленняў разбураліся.
    Чим так моцна'паланіла хрисціянства палимяную язичніцкую душу князя
    Уладзіміра, зразумець не проста. Але, прьіняўшы хрисціянства, Уладзімірстаў хрисціць кіеўскі народ і найперш знішчыў язичніцкіх багоў - Дажбога,
    Стрибога, Сімаргла, Макошь, Перуна. Па яго загад Перуна привязалі такконскага Хваста, падягнулі та Дняпра, і слугі князя па дарозе білі ягобізунамі. Потьім вярхоўнага бога скінулі ў раку. Людзі, якія верилі ўсвайго бога, плас-калі, беглі за ім. Насуперак чаканням чараўнікоў, грім негрымнуў, маланкі ў Кіеў НЕ ўдарылі. Князь Уладзімір застаўся живи і бьіўздаровьі многія гади. Аднака, каб народ маўчаў, князь не рад хришченнемаб'явіў: хто 'не прийдзе та Дняпра - вораг яму, Уладзіміру. Спрачацца зкнязем асмеліліся нямногія. Тия ж, хто не асмеліўся, прийшлі раніцай такдняпроўскага берага і па знаку прыбьіўшага разам з Уладзімірам мітрапалітаі пад пагрозай бізуноў княжацкай дружини ўвайшлі ў ваду па шию. Вийшлі звади, атрималі крижик - і сталі хрисціянамі.

    У Кіеве хрисціць народ було не Вельмі складала. Кіеў здаўна знаходзіўся ўцесих стасунках з Канстанцшопалем, і хрисціянства з яго храмамі іцирьімоніямі для многіх кіяўлян дзівам НЕ ўяўлялася.

    Пасли знішчення Перуна ў Кіеве належала перамагчи язьгчніцтва ў іншихземлях. Па водньім шляху адправіліся з Кіева з місіяй хрисціянізациігречаскія і балгарскія святари, а з ІМІ дзядзька князя Уладзіміра - Дабриняз військам. Марілрут іх пралягаў праз Полацкае княства та Ноўгарада, іпершим на іх шляху быў Тураў, дзе місіянерам аказалі ўпартае супраціўленне.
    Пра кривавае хришченне тураўцаў сведчиць легенда аб чирвоних камянях, якіябиццам б приплилі па раде ў горад, у чьім бясспречна чуецца памяць прарізну, якую абрушыў на мясцових язьгчнікаў Дабриня. Пазней, як паведамляеЛетапіс, людзі казалі, што Пуцята хрысціў агнем, а Дабриня - м'ячем. і

    Пра тое, як распаўсюджвалася хрисціянства ў Полацкай зямлі, ми таксамотравнем некатория звесткі. Прьшяўшы хришченне, у той жа рік Уладзімір успомніўаб палею страдіўшай ласку жонци - Рагнедзе. Ен прыслаў у Ізяслаў, дзе жила
    Рагнеда, сваіх пасланцоў, якія перадалі їй Організації слова князя: "" Используйте,ахришчаньі, я мушу Німець адну Жонка, якую ўзяў, хрисціянку, а ти вьіберисабе чоловіка з маіх Баяр, каго пажа-даеш ". Рагнеда адказала, што яна так гетагачасу княгіня і не хоча зрабідца нявольніцай, але хоча Биць нявестай
    Христоса і приняць анельскі вобраз пад ІМЕМ Анастасіі. Для манахіні-княгiнібыў пабудавани монастир, у якім яна пражила некалькі гадоў да палею смерціў 1000

    Калі з'явіліся першия хрисціяне ў Полацкай зямлі, сказаць цяжка. Паводлепадання,. ужо ў IX ст. тут бьілі хрисціяне. Яно знаходзідь сабе пацвярдженнеў гістарьгчним материяле. Як вядома, землі Беларусі размяшчаліся на вялікімводньім шляху "з варагаў у грекі", па якім НЕ толькі ішоў гандаль з
    Візантьіяй, але і распаўсюджваліся хрисціянская віра і культура. Нова віраНЕ прьійшла сюди як віра, усталяваная агнем і м'ячем. Праўда, бьіла ібарацьба паміж святарамі Новай віри і чараўнікамі, прихільшкамі язичніцтва,але ўсе ж такі хрисціянскія погляд пераймаліся, як і ўся культура, адноснамірньім шляхам. Яни витіснулі з жьшдя грамадства старьія, язичнідкіяпогляд, часта зліваючися з ІМІ. Так, святі гграрок Ілля стаў падобни та
    Перуна. Язичніцтва ў асноўным заставала битавой релігіяй сялянства з ягонатуральнай гаспадаркай, патриярхальньш ладів жьіцця, поўным залежнасці адсіл природи.
    Гарадское супольнае жицце, наадварот, схіляла та розуміння і ўспрьіняццяпалажэнняў хрисціянскай релігіі, яе сімволікі. Такім чинам, стваралася тоедвухвер'е, якое існавала на териториі Беларусі з даўнейшых часоў ідазваляла сла-вянскаму язичніцтву мірна ўжьівадца з усходнім і заходнімхрисціянствам.

    I сення ў памяці народу живуць розния міфалагічния ўяўленні аб паходжанніживой і неживой пры-роди (існаванне "ТАГО світла", свят-Кавані Дзядоў,
    Радаўніцы), апавядаюцца гісторьіі пра русалак, лесавікоў, чарцей, ведзьмаў.
    Існуюць разнастайния заступників, праклени, "засцерагальния" дзеянні пеклостьіхійних нягод, саци-яльн катаклізмаў. Працягваецца традьіцияпаважлівих адносін да Агню, у фальклори ўслаўляюода сонца, місяць, зоркі,древи, рекі і Г.Д. Захоўваюцца некатория абрадьі - гукання вясии, купав-ле,валачобніцтва, юр'еўскія і траецкія звьгчаі. Але ўжо ўсе яни страцілі палюмагічную сілу.
    Культура старажитних білоруських зямель травні шмат агульпага з культурайінших усходнеславянскіх народаў. Гета агульнае выяўляецца ў стилі,кампазіциі, спосабе ўпрыгажэння арнамент прадметаў прикладнога Мистецтво.
    Пры ўсей агульнасці культури Старажитнай Русі на териториі сучаснай
    Беларусі яна крейди специфіку. Сама велика яскрава гета виявілася ў материяльнайі духоўнай культури Полацкай зямлі. У IX - ХІП стст. у Полацк квітнелависокая.-раннефеадальная-куль-тура, развівалася пісьменства, вялося
    . летапісанне, Широке распаўсюджваліся рамествьі - кавальскае, товелірнае,гарбарна-шавец-Кае, дрэваапрацоўчае, кастарезнае, ганчарнае. Полацк уплываўна гаспадарчае i культурнае развіцце суседніх неславянскіх народаў.
    Вишейим візерункам старажитнарускай культури з'яўляецца манумен-тальнийархітектура. У Х. - ', ХШ стст. у архітектури Еўропы дамінаваў раманскі стигла,
    Грамадзянскія і культавия раманскія пабудови визначаліся масіўнасцю,суровай манументальнасцю і крапасньімі рисамі. У муроўцы абавязковаўжываўся абчесани і природни камінь, годиннику разам з цеглай. Риси раманскагастигла есць у многіх помніках білоруського дойлідства.

    До канц Х ст. на Русі не була кам'яна-цаглянага будаўніцтва. 3 прьшяццемхрисціянства бяре Початок узвядзенне манументальних культавих пабудоў. Напачатковим етапі рускія дойліди пераймалі візантийскія архітектурния форми,потим іх пераасенсавалі ў адпаведнасці са сваімі мастацкімі густамі,традициямі. Будаўніцтву сабораў на Русі надавалася дзяржаўнае і палітичнаезначенне.
    У сяредзіне XI ст. у Полацк, слідом за Кіевам i Ноўгарадам, быўпабудавани старажитнейши з вядомьіх на териториі. Беларусі муравани
    Сафійскі Сабор. Ен меў шмат Мінську з наўгародскай Сафіяй. Будаўшчымматериялам билі плітачная цегла і брукавани камінь. План храмуадрозніваецца стругав сшетрияй. Унутраная прастора падзяля-лася 16 слупаміна 5 уздоўжных нефаў. Пасяредзіне будинка змяш-чаўся галоўньі купав, ваколякога група.валася яшчэ 4 менших. Сцени унутри Сабору билі расшсанифрескамі і ўпрьггожаны мазаікай.

    Хуткі зростання гарадоў, раместваў і гандлю, распаўсюджанне хрисціянствастварилі ўмовьі для далейшага развіцця мураванай архітектури. У XII ст. у
    Віцебску була пабудавана Благавеш-чанская царква (заст-діся руіньі). ЯеРиси (незвичайная вицягну-тасць плану, 6 калон) нагадваюцьзаходнееўрапейскія базілікі. Пазней базілікі билі паўтораны ў пабудовах
    Полацк, Гродна, сма-Ленського. У XII - ХШ стст. у Полацк з'явіліся некалькімураваних сабораў. Сярод іх - Спаскі, быў пабудавани ў сяредзіне XII ст.
    Непадалек пекло Полацк, у Бельчьіцах, у XII ст. бьіў заснавани манастир.У імбуло не менш за 4 муравания Сабору. Адзін з іх меў двох-скатни дах, нагребені якога була выстаўлена драўляная Головата, што сведчиць правикаристанне ў мураванай архітектури традицийнага драўлянага дойлідства.
    Значнай своеасаблівасцю адрозніваюцца манументальния збудаванш Гродно. Устаражьітнарускі перияд у горадзе було ўжо некалькі цагляних храмаў іграмадзянскіх збудаванняў. Най-більш яскравай рисай пабудоў Гро-дна буламаляўнічасць афарм-лення фасадаў устаўкамі з каля-рових шліфаваних валуноў.
    У ХП ст. билі пабудавани Барисаглебская (Каложская) царква на ўскраінестаражитнага Гродна, Крапасния вежи, Ніжняя царква на тери-ториі
    Гродзенскага дзядзінца, царква ў Ваўкавыску, якія стварилі яскраву ісамабитную гродзенскую архітектурную школу. Спалученне чирвонага фонуцаглянай кладкі з умураванимі рознакаляровимі керамічнимі пліткамі iпаліраванимі камянямі надавала архітектурним ансамблям Гродна маляўвічасцьi непаўторнасць.

    На териториі Беларусі вядома яшчэ адно збудаванне-царква ў Турава,архітектурния форми і будаўнічая тэхніка якой дазваляюць датаваць яесяредзінай або інший паловай ХП ст. Решткі яе, выяўленыя пры розкопках на
    Тураўскім гарадзішчи, даюць падставу меркаваць, што быў гета шасціслуповитрохапсідни храм, які меў хори. Царква була збудавана з плінфи спосабамраўнаслойнай муроўкі на розчини з дамешкай цамянкі (дрібно тоўчанайцегльі).
    У XIII ст. умови для манументальнага будаўшцтва на териториі Беларусіістотна змяніліся. У сувязі з драбленнем Поладкай зямлі на ўдзелы iпалітичним аслабленнем самог Поладка тут практична припиняеццаманументальнае культавае будаўніцтва. Пачинаюць пераважаць абарончиязбудаванні, што звязана з узмацненнем ваеннай пагрози з боку крыжакоў ітатар. У апошняй чверці ХШ ст. у Кам'янці (каля Брэста) була ўзведзена 30 --метрова вежа абарончага значення - Біла вежа, якая захавали да нашагачасу. Кругла ў плані, яна травні 5 ярусаў з байніцамі на шкірним з іх. Есцьзвесткі пра тое, што Організації вежи билі ў Гродно, Турава, Новагародку i,магчима, у Полацк.
    У заходніх землях Русі вишейшага ўзроўню дасягнуў фрескави живаліс, якіатрымаў самастойнае развіцце, увабраўшьі багатия народния традициі, лепшияздабиткі візантийскіх мастацкіх шкіл. Ен быў Широке викаристани ў полацкіх
    Сафійскім і Спаскім Сабору, у храмах Бельчицкага монастир, віцебскай
    Благавешчанскай.і гро-дзенскай церквах. Яго сюжети - фігури святих,ілюстрациі та евангельскіх і біблейскіх сказанняў.
    Культура старажитних білоруських зямель бяре свій Початок пекло вус-найнароднай творчасці: пісень, билін, легенд, примавак, козак, плачаў -галаліэнняў, загадак. Асобнае Месце ў вуснай творчасці належиць билінам. Іхгістарьічния сюжети часта ідуцs пекло реальних падзей. Правобразам биліннагагероя Вольгі Святаславіча стаў полацкі князь Усяслаў.
    У билінах пра Усяслава народ даў тлумаченне падзеям 1068 р., звязане зпаўстаннем кіеўскіх нізоў, якія визвалілі з няволі Усяслава і абвясцілі яговялікім князем Русі. Билінная аценка Усяслава перагукаецца з тієї, якую ямудае аўтар "Слова пра паходу Ігарави". Ліс Гордана Рагнеди, дачкі полацкагакнязя Рагвалода, таксамо стаў сю-жетам для шерага паданняў, бьілін і м. д.
    Новим етапам у старажитнарускай культури стала 3'яўленне пісьменства. 3приняццем хрисціянства Русь пазнаемілася з культурнимі дасягненняміразвітих краін Еўропы і Усходу. Кніжная асвета заходніх зямель Русі пеклосамого пачатку крейди хрисціянскую накіраванасць. Вакол царкви i манастыроўгрупаваліся тады адука вироб-ником людзі. Так було не толькі на Полаччьіне, але.і на Кіеўшчыне, у Заходняй Еўропе, Візантиі.
    Сталия Спілкування з Візантияй узбагачалі старажитнарускую культуру. 3гречаскай мовы запазичаліся некаторьія слова (наприклад, "зошит",
    "лампа"), рускім людзям даваліся гречаскія іменьі - Андре, Аляксандр,
    Георгій, Софія ... На Русі перакладаліся гречаскія кнігі на рускую мову. Билісярод іх сачиненні пра стваренне світла, біблейскіх герояў, аб римскіхпалкаводцах, жиціі святих і м. д.
    Так сяредзіни XI ст. на Русі разам з перакладнимі кнігамі 3'яўляюцца іарьггінальния твори, у тим ліку і першия летапiси. У той час у Заходняй
    Еўропе гістаричния хронікі, царкоўныя і 'іншия кнігі пісаліся на незразу -Мелай народу мове. На Русі кнігі адразу сталі пісаць на нова, гутарковаймове. Маюцца звесткі аб тим, што летапіси складаліся ў Полацк, Турава,
    Новагародку.
    Релігійнимі і культурна-асветніцкімі центрамі на Русі билі РЛмонастир. У іх (ці пры іх) існавалі школи, шсаліся і перапісваліся квігі,групаваліся адукавания людзі. У некаторих гарадах пры Сабору існавалівялікія бібліятекі. Летаіпіси паведамляюць аб такий бібліятеци пры полацкім
    Сафійскім Сабору. Вядома, што ўнучка полацкага князя Усяслава, Ефрасіння,перапісвала кнігі. Узорамі старажитних рукапісних кніг, знойдзених натериториі Беларусі, з'яўляюцца: вядомае Тураўскае евангелле (XI ст.);
    Реймскае евангелле (XI ст.), Названае так па Месце знахо-Джанні ўмуніципальнай бібліятеци г.Реймса ў ГЕРМАНІІ; служебнік Валаама Худинскага
    (канец XII - Початок XIII ст.); Аршанскае Еван-Гелла (XIII ст.) i некаторияіншия. Асноўная частка старих рукапісних кніг загінула пры пажарах, буларазрабавана ў перияд міжусобних войнаў. Шмат помнікаў старажитнай культури,у тьім ліку кніг, було знішчана пазней езуітамі.
    3 прадстаўнікоў кніжнай асвета старажитнага перияду наша гісториі трэбаадзначиць: у Смаленску - Клімента Смаляціча, у Ту-Раві - Кірилу Тураўскага,у Полацк - князеўну Прадславу-Ефрасінню.
    Клімент Смаляціч жыў у першай палового XII ст. Як паведамляе Летапіс, гетабыў кніжнік, раўні якому не було на ўсей Русі. Жыў ен у монастир, алебольш быў вучоним, чим манахам. У яго Келлі побач з кнігамі Святога Шсанняможна було знайсці і кнігі айцоў царквьі (так звалі багасловаў, якіясфармулявалі дагматику, Правила богаслуження, закони ўнутранага жицця). 3іх ен даведваўся пра античньіх аўтараў: Гамер, Платона, Аристоцеля.
    Паводле звестак, якія дайшлі да нас, Клімент быў Вельмі працавітим аўтарам:ен напісаў шмат кніг, казанняў (пропаведзяў), пасланняў, тлумачэнняў. 3усіх гетих матэрыялаў да нашага часу дайшло толькі адно пасланне, напісанае
    Кліментам смаленскаму святару фаме. Гета пасланне травні вялікую каштоўнасць,Таму што яно сведчидь пра накірунак думак Клімента і яго сучаснікаў. Мибачим, што грамадства ТАГО часу цікавілася навукова-релігійнимі питаннямі
    Святога Пісання. Адни казалі, што трэба разумець Біблію так, як янанапісана, м. зн. літаральна, другія НЕ задавальняліся такім тлумаченнем ідаводзілі, што зразумець свяшченния кнігі магчима толькі з дапамогайсвецкай навукі. Сам Клімент (з 1147 па 1154 з'яўляўся мітрапалітамкіеўскім), як гета бачна па накірунку яго думкі, прытрышгіваўся апопшягапункту гледжання.
    Кірила Тураўскі - другі прадстаўнік асвета XII ст. -паходзіў з сям'iможних Гараджаєв. Вучилі яго грекі. Потим ен стаў мавахам-пустельнікам.
    Калі визвалілася епіскапская кафедра ў Турава, яго абралі епіскапам.
    Праваслаўная царква прилучила Кірилу Тураўскага та ліку святьіх. Гета быўНЕ столькі кабінетни вучони, колькі видатни царкоўньі аратар. Ім `я ягосустракаем у агульних курсах рускаа літаратури старажитнага перия-ду.
    Прамови Кірили ўяўляюць сабой візерунки царкоўнага красамоўства тато часу. Ягоказанні і павучаині створани на АСНОВА ві.зантийскай риторикі. Сучаснікідалі яму назву Златавуста (задоўга да Кірильі жьіў видатньі царкоўныаратар, адзін з айцоў усходняй (праваслаўнай) царкви Іаан (каля 350 - 407),якога за красамоўства назвалі Златавустам).

    Прадслава-Ефрасіння, князеўна Полацк, таксамо жила ў XII ст. Яна булаўнучкай полацкага князя-чарадзея Усяслава. Як алавядаюць паданні, яна палеюпригажосцю і розумом зграя зі списку за ўсіх сваіх сучасніц. Жаніхі прасілірукі князеўны,. але яна адмаўлялася ісці заміж. Бацькі. Хацелі аддаць яезаміж примусам. Дазнаўшыся пра гета, яна цішком пакінула рідну сям'ю iўцякла ў жаночи монастир, на Чале якога зграя яе цьотки. Бацькі прасілі яевярнуцца дадому. Прадслава ж застала ў манастьіри і праз некаторьі часприняла постриг. Яшчэ ў будинку бацькоў Прадслава любіла ў час адпачинкучитаць кнігі, што ў тия години було редкаіг з'явай у грамадстве. Прыняўшыманаства, яна стала працаваць над перапісваннем кніг. Вакол яеаб'ядноўваліся шматлікія паслядоўнікі асвета і кніжнасці. Монастир, у якімжила i працавала Прадслава-Ефрасіння, паступова стаў буйним релігійньім ікультурньім центрам, адкуль кнігі разиходзіліся па ўсіх заходніх землях
    Русі. У сталі узросце Прадслава здзейсніла паломніцтва ў Палесціну і
    Іерусалім. Там яна і памерла ў 1173 Мошчи Ефрасінні Поладкай знаходзяцца "Используйте у Спаса-Ефрасіннеўскім монастир, пабудаваним нею (часткова захаваўсяда наших дзен).
    Широкае развіцце на білоруських землях атримала прикладное ма-стацтва.
    Надав звичайния прадмети з древа, косці, гліни, металу ўпрыгожвалісяразьбой, інкрустацияй. Своеасаблівая ў гетим сенсе пригажосць керамікі XI -
    XIII стст. У їй ми не знойдзем яскравасці маляўнічых спалучэнняў емалі,пераліваў сонечнага спектру шкла. Яе пригажосць выяўлялася ў строгасці істриманасці калярових гучанняў, у шурпатасці, аксамітнасці груба зробленайфактури.
    трохі інши характар мелі прадмети, призначания для феадаль-найаристакратиі, можних Гараджаєв. Яни часта ўпрыгожваліся вияваміфалтастичних звяроў і птушак, викананимі ў асаблівай Малера-"звяринимстилі ". Любімимі сюжетамі старажьітнарускага прьікладнога мастадтва билігеральдьічния леви. Узорамі тонкай разьби па каменю і косці з'яўляюпдашахматния фігуркі, знойдзения ў Гродно i Ваўкавыску.
    Пра високае мастацкае майстерства тагачасних умельцаў гаворадь прадметихрисціянскага культу. Сярод іх вилучаюцца найтанчейшай мастацкай разьбойкаменньія абразкі з шерага шиферу, знойдзеньія ў час раскопак на гарадзішчи
    Мінска ў 1957 Адзін з гетьіх абразкоу вьіяўляе ўшанаваных устаражитнасці святих у поўны зростання з фігурай Христа ў верхняй частци. Што дахарактаристикі выяўленьіх асоб, спосабу разьби па каменю, вьіразу твараў,Дик ва ўсіх виразна пра-яўляюцца асаблівасці народного Мистецтво з ягонепасреднай не рад-чай навакольнага світла. Тварь і аблічча святих у многімнагадваюць нам білоруських сялян. Каштоўнасць абразкоў абумоўлена тим,. штоў данних організацій вьшадку ми травнем своеасаблівае зліцце майстерства стваренняабразоў, запазичанага з Візантиі і паўдневаславянскіх краін, зпрьізвичаенасцю і вопитам апрацоўкі древа і каменя, якая спрадвеку існаваласярод народу і паходзіла пекло перияду першабитнага грамадства.
    Для стварення прадметаў хатняга побиту, зброі, прьілад працю іўпрыгажэнняў выкарыстоўваліся розния метади: жалеза, броиза, медзь, сребра,золата. Тэхніка іх апрацоўкі ў XI - XIII стст. дасягнула вьісокага ўзроўню.
    У білоруських гарадах билі распаўсюджаны амаль усе вядомия ў Еўропетехнічния спосаби апрацоўкі металаў: плаўка, ліцце, коўка, залаченне дроту,гравіраванне, упригожванне металічних вырабаў емаллю, чарненнем.
    Помнікі прикладнога Мистецтво нешматлікія. Але і невялікае тое, штозахавали да нашага часу, сведчиць пра високі ўзровень гетага відуМистецтво ў наших продкаў. Ми травнем на ўвазе найперш Криж Ефрасішгі
    Полацкай, створани мясцовьш майстрам Лазарем Богш у 1161 Криж выконваўролю каўчэга для захавання хрисціянскіх реліквій. Яго асновай з'яўляласякіпарисавае древа. Зверху і знізу древа заіфивалі залатия пласціни (усяго
    21), аздобяения каштоўньімі камянямі, арнаментальнимі кампазіциямі іабразкамі, якія билі викати-ланьі ў техніци перагародкавай емалі. Памайстерстве виканаяня твор Лазара Богш НЕ саступаў ліпших візантийскімузорам, вьірабленим у.гетай найтанчейшай техніци. Шасціканцови Криж меўвишіню каля 52, см, пасяредзіне ў 5 квадратних падпісаних гніздахзнаходзуіся реліквіі. Яго бакі бьілі абкладзеии сребнимі з пазалотаюпласцінамі, викананимі ў технiци ціснення. Крьіж бьіў абведзеньі шнуркомперлаў.
    Криж Ефрасінні Полацкай з'яўляеода НЕ толькі видатньш творам дэкаратыўна -прикладнога Мистецтво, але і каштоўным помнікам ста-ражитнабеларускагапісьменства. Зробления на крижі надшси ўмоўна падзяляюць на дзве часткі. Упершай частци паведамляецца аб Годзьо стварення святиш, кошце матэрыялаў іпрацю, в іншої пані запісани праклен Таму, хто знясе Криж са Спаскай царкви,якой падаравала яго Ефрасіння.
    Няпрости ліс напаткаў Криж Ефрасінні Полацкай, шмат Разо змяняў енуладальнікаў і месцазнаходжанне. Ужо на мяжи XII-XIII стст. яго вивезлі з
    Поладка смаленскія князі, у XVI ст. Криж ненадоўга трапіў у рукі маскоўскіхкнязеў, а затим захоўваўся ў Сафійскім Сабору, які належаў уніятам. Пасляскасавання уиі ен бьіў повернути ў Спаса-Ефрасіннеўскую царкву. 3 1929 г.Криж знаходзіўся ў Магілеўскім краязнаўчьім музеі. У гадьі Вялікай Аі -чиннай вайн Криж знік, і яго месцазнаходжанне иевядома. У 90-я гадибресцкім майстрам М. Кузьмічом бьіла зроблена дакладная копія гетага крижі.
    такім чьшам, багата, яскрава і шматгранная культура Беларусі ў IX -
    XIII стст. зграя ў шерагу перадавих культур свойого часу, була часткайусходнеславянскаі культури. Яна зайняла пануючае Месце ў Вялікім княстве
    Літоўскім.

         
     
         
    Реферат Банк
     
    Рефераты
     
    Бесплатные рефераты
     

     

     

     

     

     

     

     
     
     
      Все права защищены. Reff.net.ua - українські реферати !